Reaktywacja

Przepraszam to jedyne co mogą powiedzieć-oczywiście za brak notek.Brak czasu,szkoła...Postaram się skończyć miniaturkę w przeciągu dwóch tygodni:-)Potem najpewniej zajmę się prawie skończoną mianiaturką o Katniss i Peecie.Jeśli, ktoś by chciał, mogę dodac zapowiedź miniaturki:-)

P.S
Czyta ktoś, angielskie igrzyskowe fanfiction?Gdyby ktoś czytał i na dodatek polecił byłabym wdzięczna;-)

Miniaturka

  Biegniesz przed siebie.Jedyne co czujesz to ból, ogarniający całe twoje ciało.Po twoich policzkach spływają słone łzy ,chociaż nie wiesz dlaczego płaczesz.Nie ma już o co,nikt ci nie pomoże.Czasem ktoś zapyta o twoje siniaki a on odpowie ,że przewrociałaś się w lesie.Wszyscy uwierzą, przecież jesteście rodziną, biedną , ale szanowaną.
  Będzie tak jak zawsze, ty pójdziesz do swojej mamy a ona opatrzy twoje rany.Potem zapyta co ci się stało a ty opowiesz jedną z tych niestworzonych historyjek, którymi Gale obdziela ludzi.Tylko Prim, twoja ukochana, młodsza siostrzytrzka powie - "Zawsze możesz do nas wrócić Katniss". Ona jako jedyna dostrzega to co on ci robi.Czasem wydaje ci się , że nienawidzi go bardziej niż ty.Nie, tu się poprawisz nikt nie może nienawidzić Gale'a bardziej niż ty.
  Nie pamiętasz już , kiedy Gale uderzył cię poraz pierwszy.Pamiętasz za to łzy ,które spływały po twoich policzkach i te uczucie bezsilności,które wtedy tobą ogarneło.Gdybyś wiedziała , że te uderzenie nie będzie jedynem, które ci zada,w czasie trwania waszego małżeństwa, nigdy nie przyjełabyś jego przeprosin.Potem było już tylko gorzej.Każde uderzenie było mocniejsze , bolało bardziej od poprzedniego a Gale bił cię za wszystkie rzeczy , które zrobiłaś wbrew jego woli.
  -Stało się coś pani?Chyba pani krawi...-mówi młody mężczyzna i zatrzymuje cię położeniem ręki na twoim ramieniu.
   Ty dobrze wiesz ,kto to jest.Chłopiec, który kiedyś podarował ci chleb-Peeta Mellark.Zwycięzca Siedemdziesiątych Czwartych Głodowych Igrzysk,które odbyły się osiem lat temu.Chociaż słabo pamiętasz same igrzyska ,za to bardzo dobrze pamiętasz dożynki a raczej to co się stało po nich-wtedy Gale pocałował cię pierwszy raz.W tamtym okresiu byłaś szczęśliwa, nadal razem polowaliście i snuliście plany na przyszłość.Owszem, nadal byłaś się igrzysk,ale Gale zapewniał ci poczucie bezpieczeństwa.Wszystko zmieniło się, kiedy wzieliście ślub...
  -Nic mi nie jest,tylko się przewróciłam.-odpowiadasz.
   Znowu uciekasz, biegniesz tak szybko ,na ile pozwala ci ból.Nie zwracasz uwagi na wołanie Peety,który chciał ci pomóc.Boisz się się,że ktoś odkryje prawdę,boisz się dać sobie pomóc.
  Gdy wychodzisz z domu swojej mamy dostrzegasz żółtego miniszka.Czujesz to samo, uczucie,które poczułaś,gdy Peeta podarował ci chleb.Nie wiesz jak je nazwać.Chwilę później znajdujesz odpowiednie słowo-nadzieja.
 
******************************************
  Część druga miniaturki już wkrótce;-) Za wszystkie błędy przepraszam:-)
 
 
  

 

Informacje

Informacja pierwsza- w piątek dodam mianiaturkę,nowy rozdział opowiadania w niedzielę lub poniedziałek.

Informacja druga- nie sugerujecie się datami na bloggerze(blogger szaleje z datami),od teraz przy każdym wpisie będę pisała datę dodania.

P S Komentarze miło widziane

Informacje

Przepraszam za wczorajaszy brak notki, za to jutro ukażą się dwa rozdziały mojego opowiadania (jeden oczami Peety a drugi Katniss). Pracuję również nad miniaturką pt."Ogień", która powinna zostać dodana w przyszłym tygodniu.

Rozdział Drugi

  Budzę się na stole obitym miekką tkaniną, a w lewej ręce czuję szczypanie rurek , do których zostałem podłączony.Nie wiem co się dzieje, przecież powinienem był już nie żyć. Może wymyślne tortury postanowiono zostawić do czasu, w którym się obudzę,
abym był w pełni świadomy tego co mi robią.Po to, aby bardziej bolało,po to aby mnie ukarać.
  Powoli otwieram oczy. Zauważam, że moje ręce są przywiązane do stołu.Nie wiem jaka jest tego przyczyna, ponieważ nadal jestem sparaliżowany.Po chwili odkrywam jednak , że umiem podnieść głowę do góry i poruszyć prawą ręką.Okazuje się , że przebywam w oświetlonym pokoju z niskim sufitem.Znajdują się tu dwa rzędy zwróconych ku sobie łóżek , słyszę oddechy ludzi ,zapewne zwycięzców igrzysk.Zaraz naprzeciwko dostrzegam Beete'ego , który jest podpięty do około dziesięciu różnych urządzeń.
  Powoli zaczynam kojarzyć fakty- na arenie padły dwa wystrzały z armaty ogłaszając śmierć Brutusa i Chaff'a, co oznacza, że Katniss nadal żyje. Może nie leży w tym samym pomieszczeniu co ja, ale także się tu znajduje.Muszę ją odnaleźć, obiecałem sobie i jej , że wróci z tych igrzysk żywa. Próbuję zerwać pasy, które przytrzymują moje ręce , jednak nie udaje mi się to.Nie podaję się jednak, wymachuję ręką tak długo , aż wyrywam z niej rurki a w tym samym momencie uruchamia się brzęczek.Nagle obraz obraz przed moimi oczami ciemnieje i znowu zapada ciemność.
  W końcu ostatecznie dochodzę do siebie i orientuję się , że pasy przytrzymujące moje ręce znikły.Nie jestem już sparaliżowany , więc bez trudu odpycham się od stołu i siadam nieruchomo w oczekiwaniu, aż poprawi się moja ostrość widzenia. Rurki , które były wpięte do mojej ręki wiszą teraz na stojaku obok łóżka.
  Po za mną w sali  jest tylko Beete, którego życie przytrzymywane jest za pomocą maszyn. Zastanawiam się co dzieje się z pozostałymi zwycięzcami. Jestem pewien , że władza postanawi się z nami rozprawić w jak najbardziej spektakularny sposób, dla przykładu jak kończą buntownicy.Przepuszcam, że zwycięzcy , którzy byli w lepszym stanie niż ja, już zostali przeniesieni do więzienia.Niewykluczone też, że nadal znajdują się tutaj.
  Katniss...-szepczę.Z całych sił  pragnąłem ją ocalić i nadal jestem zdecydowany ją chronić.Wiem, że nie unikniemy tortur ani nie uciekniemy Kapitolowi , ale jest jedna rzecz, której Kapitol nie może nam odebrać - śmierć.  Popełnienie samobójstwa jest moim zdaniem lepsze , niż publiczna egzekucja i długotrwałe tortury.Katniss na pewno się ze mną zgodzi a jeśli nie będę musiał jej pomóc...
  Później uświadamiam sobie o czym ja myślę.Stałem się mordercą, marionetką Kapitolu.Pionkiem w ich głodowych igrzyskach. Ostatecznie zbieram się w sobie i biorę dwie puste strzykawki położone obok łóżka Beete'ego. Wystarczy odrobina powietrza, celny strzał w żyłę i już pada się trupem.
  Zaciskam strzykawki w prawej ręce i idę przed siebie.Po przejściu wąskiego korytarza dochodzę do metalowych dzwi.
Ktoś znajduje się w pomieszczeniu za nimi, więc rozpłaszczam się przy ścianie i wsłuchuję się w głosy dochodzące z środka.
  -Ciągi komunikacyjne do Siódemki, Dziesiątki i Dwunastki zostały odcięte, ale Jedenastka przejęła kontrolę nad transportem, więc możemy mieć nadzieję, że uda im się wywieźć trochę żywności.
  Nie mam pojęcia kim jest i o czym mówi osoba znajdują się za metalowymi drzwiami.Dalej wsłuchuję się w podejrzaną wymianę zdań. Ktoś pyta o coś chrapliwym głosem.
-Nie, przykro mi.Nie mam możliwości przerzucenia cię do Czwartego Dyskryktu, ale wydałem spjecjalne rozkazy, żeby ją odszukano.Nic więcej nie mogę dla ciebie zrobić, Finnick.
  Finnick.Finnick Oidar.Zastanawiam się skąd on się tu wziął . Może jako ulubieńcowi Kapitolu wybaczono mu wszystkie popełnione przestępstwa? Chwilę później Finnick chrypi coś niezrozumiale.
-Nie najgorsze co mógłbyś...-nie słucham wypowiedzi do końca, bo wiem, że to głos Haymitcha.
  Haymitch! Co on tu robi? Gwałtownie otwieram drzwi i chwiejnym krokiem mijam próg. Haymitch, Finnick i Plutrach Heavenbeen, główny organizator igrzysk siedzą przy suto zastawionym stole, ale nikt nic nie je.
-Wreszcie się obudziłeś chłopcze. - zwraca się do mnie Haymitch.Usiądź-mówi.
Siadam na krześle obok Finnicka a Plutrach stawia przede mną talerz rosołu i podaje mi łyżkę. Sięgam po nią lewą ręką, ponieważ w prawej, którą kładę na kolanie trzymam strzykawki.
-Jedz-zachęca mnie znacznie milszym tonem niż Haymitch.
- Nie dziękuję.Gdzie jest Katniss?-pytam.
-Poczekaj, zaraz ci wszystko wytłumaczę,ale nie chcę żebyś mi przerywał pytaniami.Dobrze?
Na znak zgody kiwam głową i słucham tego co ma mi do powiedzenia Plutrach.
  Od momentu ogłoszenia Igrzysk Ćwierćwiecza istniał plan wydostatnia nas areny.Zwycięscy trybuci z Trójki, Czwórki, Szóstki, Siódemki, Ósemki i Jedenastki znali go w mniejszym lub większym stopniu a sam Plutrach od kilku lat należy do podziemnego ugrupowania mającego na celu obalenie władzy Kapitolu.Dzięki niemu na areniu znalazł się drut, który Beete planował zastosować do wysadzenia areny.Nie udało mu się to , ale plan przypadkowo dokończyła Katniss.Pieczywo było zakodowaną informacją o czasie nadejścia pomocy . Dyskrykt , w którym je upieczono oznaczał dzień-trzeci.Liczba bułek oznaczała godzinę -dwudziestą czwartą.Właśnie podążamy okrężną drogą do Dyskryktu Trzynastego a w większości dyskryktów w Panem trwa powstanie.
  Plutrach na chwilę przerywa.Chyba dał mi moment na przyswojenie informacji, którymi się ze mną podzielił.
  Stałem się pionkiem w ich grze, nawet o tym nie wiedząc .Zostałem wykorzystany bez mojej wiedzy i zgody.Przecież nikomu nie zdradziłbym ich planu!Pewnie uznali , że jestem zbyt słaby, aby go znać.
-Dlaczego nic mi pan nie powiedział?-zwracam się do Haymitcha głosem równie chrypliwym jak Finnick
-Oboje nic nie wiedzieliście, ani ty, ani Katniss.Nie mogliśmy ryzykować-odzywa się Plutrach.Widząc moją zaskoczoną miną pośpiesznie wszystko tłumaczy.-Podczas waszego tournèe dałem jej wskazówkę dotyczacą wyglądu areny. Oczywiście jako mentorce, nie spodziewałem się, że oboje traficie na nią traficie.
-Nadal nie rozumiem , dlaczego nie wtajemniczyliście ,ani mnie, ani Katniss.-oznajmiam.
-Ponieważ po wysadzeniu pola siłowego byliście najbardziej poszukiwanym trybutami.-objaśnia Haymitch
Nadal nie rozumiem nic z tego nie rozumiem, mimo tego , że próbuję nadążać tokiem rozumowania moich rozmówców.
- Dlaczego byliśmy najbardziej poszukiwanymi trybutami? -pytam
-Z tego samego powodu , dla którego wszyscy zgodzili się was chronić. -zapewnia mnie Finnick.
-Razem tworzycie Kosogłosa, symbol rebelii-dodaje Plutrach.- Ty jesteś głosem rebelii a ona...-słyszę wahanie w jego głosie -Miała być jej twarzą, symbolem.
  Miała.Tak jakby mówił o Katniss w czasie przeszłym. Czuję, że jest coś co przede mną ukrywają.
-Gdzie jest Katniss?
Nikt się nie odzywa.Wszyscy milczą tak jakby zawarli jakiś pakt.
-Gdzie ona jest?-mówię prawie, że krzycząc.
- Została zabrana do Kapitolu razem z Johanną i Enobarię-Haymitch znajduje w sobie tyle wstydu, by chociaż spuścić głowę.
  Czuję się jak osoba, która właśnie spada z wysokiego zbocza.
-Obiecał pan.-to jedyne co jestem w stanie z siebie wydusić.
-Próbowaliśmy ją uratować, ale Kapitol był szybszy...-dalej nie słucham już Haymitcha, wiem, że to nie ma najmniejszego sensu.
  Nie chce już żyć, moje życie nie ma sensu bez Katniss.Przypominam sobie o strzykawkach, które nadal zaciskam w ręce.Wiem, że nie mogą zwrócić na siebie uwagi innych, więc nadal wpatruję się w nich nieobecnym wzrokiem.Na oślep przykładam sobie jedną z nich do lewej ręki i naciskam...
  Po chwili okazuje się , że wstrzykuje sobie jakąś substancję, mam jednak nadzieję, że przyniesie ona zamierzony efekt.Z chwilą , w której strzykawka jest już prawie pusta obraz przed moimi oczami ciemnieje.Strzykawka spada na podłogę, słyszę czyjś przerażony krzyk a potem zapda ciemność.Mam nadzieję , iż za chwilę nastąpi to na co liczyłem-śmierć.

Rozdział Pierwszy

Hej!
Zapraszam na pierwszą część mojego opowiadania.

Oczami Peety

  Widzę strzałę uderzającą w pole siłowe.Potem włosy stają mi dęba, gdy piorun uderza w drzewo.Po drucie leżącym na ziemi przebiega biały błysk.Na ułamek sekundy kopułę otacza niebieska, oślepiająca jasność.
  Coś niewyobrażalnego powala mnie na ziemię.Moje ciało staje się bezużyteczne.Nie umiem wstać ,nie potrafię wykonać nawet najmiejszego ruchu.Nie odnajdę już Katniss.Wytężam wzrok,by przed śmiercią zobaczyć ostatni piękny obraz.Tuż przed serią eksplozji dostrzegam gwiazdę.
 Wszystko wybucha jednocześnie.Ziemia eksploduje deszczem gleby i resztek roślin.Drzewa stają w płomieniach a niebo rozświetlają jaskrawo ubarwione pióropusze ognia.Zastanawiam się w jakim celu Kapitol niszczy arenę.On nigdy nie robi czegoś bez powodu...
  Przepraszam cię Katniss -myślę. Szczególnie za to , że nie potrafiłem cię uratować. Za to , że próbowałem oszukać los. Powinienem był umrzeć podczas zeszłorocznych igrzysk.Takie było przeznaczenie. Gdybym przestrzegał zasad Katniss byłby szczęśliwa. Nie musiałby wrócić na arenę. Kapitol miałby tylko jednego zwycięzcę i siedemdziesiąte piąte igrzyska byłyby inne.Nikt nie musiałby cierpieć za moje czyny.
  Zastanawiam się czy Kapitol pozwoli komuś przeżyć.A może te igrzyska nigdy nie miały mieć zwycięzcy? Przecież zostały zorganizowane tylko po to , aby pokazać, że nawet najsilniejski nie mogą pokonać potęgi Kapitolu.Ja też się do tego przyczyniłem.Pomocą dla rodzin Rue i Thresha, próbą zjedzenia jagód na arenie.Aktami buntu.Prezydent Snow nieznosi nawet najmieniejszego nieposłuszeństwa.Wszyscy muszą go słuchać...
  Poduszkowiec materlizuje się nade mną całkiem nieoczekiwnanie. Nie mam pojęcia co dzieje, przecież jeszcze żyje.Nie usłyszałem wystrzału z armaty.Może padnie za chwilę?
  Chwilę później z poduszkowca wysuwają się srebrne kleszcze. Opadają i wślizgują się pode mnie a tym samym dźwigają mnie do wnętrza maszyny. Pewnie moja śmierć już została ogłoszona a w środku przygotowują dla mnie coś znacznie gorszego niż śmierć na arenie.
Potem okazuje sie , że się nie myliłem-widzę twarz Plutracha Heavenbeen'a, głównego organizatora igrzysk.Potem ktoś wstrzykuje mi coś w szyję i zaczyna nadchodzić oczekiwana ciemność.Powoli moje powieki się zamykają. Kocham cię Katniss-myślę a potem tracę przytomność.

Następna część za trzy dni ,będzie dłuższa od tej:-)

P S Komentarze mile widziane;-)

Hej!

Hej!
Witam na moim blogu.Będzie on opowiadał o tym co by się wydarzyło ,gdyby z areny zabrano Peete zamiast Katniss.Start bloga-6 lipiec.